Wiedźmy.

„Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet nie są naszym
celem, niech się nimi zajmują inni. Politycy. Policja. My weźmiemy
się za tych, którzy kobietami gardzą”.
Wydane w 2012
roku w Norwegii „Wiedźmy”, to opowieść co najmniej zaskakująca.
Cztery panie mniej więcej w tym samym wieku – trochę przed czterdziestką,
trochę po - spotykają się na wieczorowym kursie łaciny.
Każda z nich jest jakoś w życiu urządzona, nawet odnoszą
sukcesy, należą do klasy średniej, pracują, dobrze sobie radzą
zawodowo. Gorzej w życiu osobistym – wszystkie mają przykre, a nawet
bardzo przykre doświadczenia z mężczyznami.
Tylko jedna
z nich deklaruje, że jest szczęśliwa.
Pozostałe są
samotne, niezależnie od tego, czy pozostają w związkach, czy nie.
Najbardziej
irytujący jest dla tych kobiet fakt, że w zawłaszczonym przez mężczyzn
świecie nieustannie ktoś próbuje pokazywać kobietom, gdzie jest ich
miejsce, że czują się niedoceniane, traktowane protekcjonalnie, że
doznają mobbingu.
Bratnie dusze o podobnych doświadczeniach
i podobnym odbiorze świata.
Wszystkie mają od dawna przekonanie,
że trzeba coś zrobić i robią. Każda zgłasza swojego
kandydata, który jej się najbardziej dał we znaki i sięgają
po broń znacznie skuteczniejszą – ich celem jest przede wszystkim
ośmieszanie, a czasem, kiedy trzeba, także postraszenie. Nadszedł
czas zemsty...
Helene Uri jest inteligentną obserwatorką obu
płci, stosunków panujących w firmach, na uniwersytetach oraz po prostu
współczesnych stosunków społecznych. Ma spory dystans do swoich bohaterek,
ale nie brak jej przenikliwości ani poczucia humoru i ma też prawdziwie
skandynawski dar opowiadania.