W syberyjskich lasach

Oddalony o kilka dni marszu od najbliższych siedzib ludzkich, zdany tylko
na siebie, przybywa w środku syberyjskiej zimy, gdy mróz sięga trzydziestu
kilku stopni. Ma ze sobą jedynie zapas żywności, alkoholu oraz
sporo książek. Czas wypełnia mu przygotowywanie drewna na opał,
rąbanie przerębli w lodzie pokrywającym Bajkał, umożliwiających
czerpanie wody, a także łowienie ryb. Ten rytm życia przerywają
jedynie rzadkie spotkania z sąsiadami mieszkającymi w odległości
co najmniej kilkudziesięciu lub stu kilkudziesięciu kilometrów. Tesson
nazywa siebie współczesnym pustelnikiem eremitą. Wprowadza w świat
swoich rozmyślań, lektur i nade wszystko pozwala podziwiać i kontemplować
piękno nieskażonej jeszcze przyrody we wszystkich szczegółach i
odcieniach, które odmalowuje z czułością i niezwykłą
precyzją. Ta jego fascynacja udziela się czytelnikowi, który zaczyna
patrzeć na otaczający świat oczami autora, śledząc zmienne
barwy lodu na Bajkale, odcienie śniegu, drzewa, ptaki, obserwując dwa
młodziutkie psy, które przez parę miesięcy towarzyszyły autorowi.
Książka Tessona odrywa nas na chwilę od zgiełku i pośpiechu
współczesnego życia i pozwala zgodzić się z wyrażoną
przez autora receptą na szczęście: okno na Bajkał i przy tym
oknie stół .