Tango

Wydając Tango w
nowej szacie graficznej chcieliśmy przypomnieć, że ten dramat to
nie tylko bardziej lub mniej lubiana lektura szkolna, ale najbardziej znany i najważniejszy
utwór Sławomira Mrożka o społecznych zagrożeniach. Warto go
poznać, warto do niego wracać – mamy nadzieję, że to nowe
wydanie będzie do tego zachęcać.

W 2009 r. w Teatrze Narodowym Jerzy Jarocki po raz kolejny wystawiłTango.
Okazało się, że choć od napisania tego tekstu minęło
ponad 40 lat, wciąż mówi on o nas.

Tak pisała o tej premierze Aneta Kyzioł w „Polityce” (nr 46,
14 listopada 2009):

Jak dojrzeć w kulturze, która promuje
cechy dziecka: radosność, otwartość, bezrefleksyjność.
Gdzie pragnienie powagi jest obciachem, a dojrzałość, podobnie jak
starość – obelgą. Wydaje się, że młodzi ludzie
mają problem z rzeczywistością, którą wywalczyli także
dla nich ich rodzice. Powodzenie książek i filmów o II wojnie światowej
i tłumy w Muzeum Powstania Warszawskiego to nie tylko wyraz patriotyzmu młodych.
Stoi za tym także zazdrość o czas, w którym wojna, walka wyznaczały
prostą cezurę między czasem dzieciństwa a dorosłością.
Chłopcy stawali się mężczyznami, dziewczynki – kobietami.
Coś tracili, ale zyskiwali rodzaj powagi, której próżno szukać w
dzisiejszym fajnym świecie. Pytanie, czy podobnie jak Artur nie jesteśmy
tylko płaczliwymi dziećmi, które chciałyby dorosnąć, ale
ciężaru dorosłości nie są w stanie udźwignąć.
Okazuje się, że prawie pół wieku od napisania Tango wciąż
idealnie opisuje nasze czasy.