Tak sobie myślę....

Gdy jesienią 2011 roku pojawiła się informacja o poważnej chorobie
Jerzego Stuhra, cała Polska wstrzymała oddech. Uwielbiany przez publiczność
aktor rozpoczął walkę o życie... i zaczął pisać.
W zeszycie podarowanym przez córkę niemal każdego dnia, w szpitalu i w
domu, w każdej wolnej chwili spisywał swoje myśli, refleksje i obserwacje.
Tak powstał niezwykły dziennik, który jest nie tylko zapisem walki, ale
też świadectwem miłości do życia. We wszelkich jego przejawach.

Jerzy Stuhr komentuje w Tak sobie myślę... aktualne
wydarzenia polityczne w Polsce i Europie, czasem z przekąsem, a czasem bardzo
serio śledzi wydarzenia sportowe. Ale najwięcej miejsca poświęca
kulturze. Pisze o swej karierze i swej aktorskiej misji, zastanawia się, co
to znaczy być aktorem we współczesnym świecie. Momentami zamienia
się nawet w krytyka filmowego i dogłębnie analizuje oglądane
filmy.
A choroba? Oczywiście jest, ale jakby w tle. Jerzego Stuhra
najbardziej zajmuje to, co za szpitalnymi oknami.
Im bliżej końca
książki, tym coraz dłuższe odstępy między notatkami.
Zaznacza sie w ten sposób powrót aktora do życia zawodowego, a tym samym zbliża
się do końca ta niezwykła rozmowa Jerzego Stuhra z samym sobą
i czytelnikiem równocześnie.