Świątynia

– Tu będą trupy, Rudziak – powiedział detektyw Kurzaj,
stojąc na wzgórzu i obserwując przez lornetkę dziesiątki tysięcy
ludzi zebranych przed metalową bramą do kompleksu budynków, nazywanego
Świątynią.
– Oczywiście, że będą,
jak te świry zaczną się rozdeptywać. – Rudziak zgasił
niedopałek i popatrzył w to samo miejsce. Nie chciał tu być.
To znaczy, miało go tu nie być. Po tym, co przeżył przez ostatnie
dwa lata, a zwłaszcza w przedostatnie wakacje, należała mu się
pokaźna emerytura, dwie namydlające go co wieczór, obdarzone obfitymi
biustami pokojówki i darmowa dożywotnia dostawa zimnego piwa. Ale nikt nie
dostaje w życiu tego, co rzeczywiście mu się należy, a zwłaszcza
polski gliniarz. Nawet jeśli przeżyje pieprzony huragan w samym sercu
warmińskiego zadupia.