Soczi. Igrzyska Putina.

Nowa książka jednego z najlepszych znawców rosyjskiej duszy i polityki,
wieloletniego korespondenta „Gazety Wyborczej” w Moskwie to reporterski
przewodnik po Soczi, mieście, które powstało na ziemi należącej
niegdyś do najdzielniejszych wojowników Kaukazu, gdzie swoją ukochaną
willę miał Stalin i gdzie wabiono czerwonych generałów, by ich
potem aresztować i wywieźć na Łubiankę. To również
opowieść o współczesnej Rosji walczącej o uratowanie wizerunku
imperium; o wojnie wciąż toczącej się po drugiej stronie stoków,
na których ścigać się będą narciarze, i o władcy
Rosji, którego od losu ulicznika ocalił sport.

Zaraz po ogłoszeniu przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski, że
Soczi będzie gospodarzem XXII Zimowych Igrzysk, w Rosji bardzo popularne
stało się imię Olimpiada. Prawosławni duchowni krzywili się
na to pogaństwo, ale pracownicy Urzędów Rejestracji Stanu Cywilnego
(ZAGS-ów) chętnie nadawali je urodzonym właśnie córkom uniesionych
entuzjazmem obywateli. Tutaj to nic nadzwyczajnego. W Rosji, jak i w ZSRR, raz
za razem pojawiają się mody na dziwne imiona.
Kiedy Związek
Radziecki był najlepszym przyjacielem uciskanych ludów Afryki, chłopcom
nadawano imiona takie jak Kokos. Z kolei urodzone przed Świętem Pracy
dziewczynki przez długi czas dostawały imiona takie jak Dazdrawpierma
– to skrót od „Da zdrastwujet pierwoje maja” (Niech się
święci pierwszy maja). Jeśli tak nazwana pani miała do tego
ojca internacjonalistę, to przez całe życie zwracano się do
niej po imieniu i „otczestwu” Dazdrawpiermo Kokosowna. Igrzyskom w
Soczi, zgodnie z rosyjskimi zwyczajami, Rosjanie nadali też patronimik. Dla
nich jest ona Olimpiadą Władimirowną – bo za jej ojca uważają
Władimira Władimirowicza Putina. I słusznie.