Śmieszne miłości

Różne odcienie miłości to temat, do którego Milan Kundera wraca ze
szczególnym upodobaniem. Siedem anegdotycznych opowiadań zamieszczonych w tej
książce jest sprawami miłosnymi przepełnione. Sprawami, sprawkami,
flirtami, scenkami oraz kwestiami życia i śmierci. Miłość
– tak duchowa, jak i fizyczna – jest przecież czymś bardzo
niejednorodnym.

Wśród wydarzeń opisanych w książce mamy niemal prawdziwy, grecki
sympozjon rozgrywający się podczas nocnego dyżuru w jednym z czeskich
szpitali, w dodatku omal nie zakończony śmiercią jednej z uczestniczek.
Mamy prowadzoną ze zdumiewającą konsekwencją erotyczną
grę dwojga młodych kochanków czy też wspomnienia o miłości,
które niespodziewanie dla wszystkich kończą się tej miłości
wskrzeszeniem i wygaśnięciem. Mamy toczoną pomiędzy partią
a kościołem walkę o duszę młodego nauczyciela, której dwa
punkty kulminacyjne mają miejsce w dwóch, różnych łóżkach. Mamy
wreszcie historię pracownika wyższej uczelni, który niespodziewanie obok
miłości traci większość rzeczy, na których mu zależało.
Człowiek ten uświadamia sobie jednak, że jego przygoda „należała
raczej do przygód komicznych niż tragicznych” i ten fakt sprawia mu pewną
ulgę. Podsumowuje on również wszystko, co Śmieszne miłości
chciałyby przekazać.

Powieści Kundery mają to do siebie, iż są przekorne. Nie pozwalają
się przyszpilić, nie chcą się dać opracować w stosownym
języku interpretacyjnym. Na różnych poziomach, wtedy wiec gdy są
lekkie i pobudzają do śmiechu, i wtedy gdy są poważne i ciężkie,
nieznośne do zaakceptowania, żyją własnym życiem, życiem
fenomenu nie do opisania. (…) Myślę, że jego uniwersalność
wyznacza jakąś nową drogę dla wciąż skazywanej na
śmierć powieści.

Marta Wyka

Milan Kundera (ur. 1929) – jeden z najbardziej znanych pisarzy czeskiego pochodzenia.
Uczestnik Praskiej Wiosny. Dwukrotnie wstępował i zostawał wydalany
z Czeskiej Partii Komunistycznej. W 1975 roku wyemigrował do Francji. W 1981
roku przyjął obywatelstwo francuskie. W 1990 roku opublikował swoją
ostatnią powieść w języku czeskim. Od tej pory pisze tylko po
francusku i nie pozwala tłumaczyć na język ojczysty swoich nowych
książek. Do najbardziej znanych dzieł Kundery należą powieści:
Żart (wyd. 1967), Śmieszne miłości (1970), Księga śmiechu
i zapomnienia (1978), Nieznośna lekkość bytu (1984) oraz Nieśmiertelność
(1990), a także esej Sztuka powieści (1986).