Śląski horror. O diabłach, skarbnikach i utopcach

Diabły, strzygi, zmory, utopce, skrzatki, świcorze, chabernice, południce...
Urok
i bogactwo śląskiego horroru! Tak o tym pisze Autorka, wybitna folklorystka,
we Wstępie do tej książki:
'Od najdawniejszych czasów ludzie
lubili silne przeżycia i chcieli doznawać uczucia zgrozy, jednak pod
warunkiem, że sami pozostaną bezpieczni. Antropolodzy piszą, że
umysł ludzki odczuwa naturalną potrzebę pogrążania się,
od czasu do czasu, w odmienny od zwykłego, codziennego - stan świadomości:
stan zagrożenia. Obecnie potrzebę tę zaspo-kajają środki
masowego przekazu, epatując grozą i makabrą w sposób - niestety
- daleki od wytrzymałości naszego systemu nerwowego. Czynią to
bez jakiegoś nadrzędnego, wyższego celu, a więc zgoła
inaczej niż w ludowym horrorze, a ściślej - w ludowych podaniach
wierzeniowych, które przekazywały pewne moralne zasady wychowawcze. Wywołane
w ludowych opowieściach emocje miały skutek społecznie pozytywny,
ponieważ wychowywały, uświadamiały, napominały, wprowadzały
w sferę norm etycznych. [...] Oplatają swą poetycką wizją
wioski, osady, miasteczka, tworzą mikrohistorię środowiska społecznego,
a dla wielu osób, zwłaszcza starszych, są przypomnieniem dziecięcych
lat, chwil spędzanych w zasłuchaniu u kolan babci... Odtwarzając
atmosferę dawnego domowego ogniska, są dla współczesnej młodzieży
i dzieci czymś niezwykłym, fascynującym, stanowiąc pełne
uroku wprowadzenie w świat wierzeń pradziadków, w historię własnej
wsi, miasta czy regionu, tworzącego tę najbliższą, bo widzianą
własnymi oczyma, ojczyznę'.