Rewolucja Templariuszy. Nieznana karta dwunastowiecznej historii

Rewolucja Templariuszy. Nieznana karta dwunastowiecznej historii

Do naszych czasów zachowało się jedynie dziewięć rękopisów opisujących genezy i reguły zakonu templariuszy (1120–1312). Historyczka Simonetta Cerrini poświęca każdemu z nich osobny rozdział w swojej książce, odkrywając fascynujący świat jednej z najbardziej niezwykłych wspólnot średniowiecza.

Autorka przedstawia życie codzienne templariuszy, ich duchowość, zasady i strukturę wspólnoty, a także postać jej założyciela – Hugona de Paiens. To właśnie on w 1120 roku powołał do życia wspólnotę, która radykalnie różniła się od innych zgromadzeń religijnych swoich czasów. Umożliwiała bowiem dostęp do sacrum bez konieczności zamykania się w murach klasztoru – pozwalała być jednocześnie bellatores (wojownikiem) i oratores (człowiekiem modlitwy).

Zakon templariuszy był nowatorski i otwarty – dopuszczał do wspólnoty szerokie grono kandydatów, rezygnował z elitarnego użycia łaciny na rzecz języków narodowych, a jego członkowie wykazywali tolerancję i ciekawość wobec innych religii, w tym islamu. Świadczy o tym choćby przyjaźń, jaka łączyła pierwszych templariuszy z emirem Osamą.

Simonetta Cerrini, analizując te mało znane źródła, ukazuje rewolucyjny charakter zakonu templariuszy w kontekście duchowym, społecznym i kulturowym. Wskazuje, jak silnie wpłynął on na ówczesną Europę i jak zrewidował rozumienie życia zakonnego w XII wieku.

U progu XIV wieku, gdy misja w Ziemi Świętej dobiegła końca, zakon został zlikwidowany. We Francji król Karol IV Piękny doprowadził do pojmania, procesu i skazania templariuszy – kończąc tym samym duchową przygodę, która trwała dwa stulecia i na zawsze zapisała się w historii chrześcijaństwa i Zachodu.