Przedwojenne Wilno. Najpiękniejsze fotografie.

Wilno – „Ateny Polskie”, kolebka potężnej dynastii Jagiellonów,
mała ojczyzna Mickiewicza, Słowackiego, Kraszewskiego, Piłsudskiego,
Miłosza… Miasto nauki i sztuki, uważane za najpiękniejsze
w tej części Europy, „wsłuchane w modlitwę swych wież
kościelnych”. Okolone z trzech stron wzgórzami porośniętymi
lasem. Położone przy ujściu Wilejki do Wilii, w których wodach przeglądają
się budowle wznoszone przez stulecia. Miasto malowniczych średniowiecznych
zaułków, gdzie wysmukłe białe wieżyce i majestatyczne kopuły
wyrastają ponad czerwone dachy domów. Miasto niezwykłych budowli „wileńskiego
baroku” i „wileńskiego klasycyzmu”. Miejsce, w którym żyli
obok siebie przedstawiciele wielu nacji: Polacy, Litwini, Żydzi, Białorusini,
Rosjanie, Tatarzy, Karaimi, Niemcy, Włosi, wyznawcy wielu religii: katolicyzmu,
prawosławia, protestantyzmu, judaizmu, islamu.

W okolicach Wilna wykonano dagerotypy dające początek fotografii na ziemiach
Rzeczpospolitej. Na Uniwersytecie Stefana Batorego zorganizowano pierwszą w
Polsce katedrę fotografii. Fotoklub Wileński skupiał grono wybitnych
mistrzów obiektywu. W Wilnie działał jeden z pierwszych amatorskich klubów
filmowych. To tu narodziło się słowo „fotografika” oznaczające
fotografię artystyczną. Zawodowcy i amatorzy od lat czterdziestych XIX
stulecia uwieczniali na kliszach Wilno i jego mieszkańców. Ich obrazy zapisane
światłem prowadzą nas w nostalgiczną podróż do miasta przełomu
XIX i XX wieku oraz dwudziestolecia międzywojennego.