Poznanie chorego

Jedna z pierwszych większych prac Antoniego Kępińskiego, będąca
pokłosiem jego praktyki lekarskiej, wprowadza w problematykę szczególnej
roli lekarza-psychiatry i pokazuje odrębność metody badania psychiatrycznego.
Podobnie jednak jak inne książki tego autora (Lęk, Schizofrenia,
Melancholia) zakresem ujęcia tematu wykracza daleko poza ściśle
medyczne zagadnienia. Kępińskiego interesuje bowiem poznawanie psychiki
człowieka. Opisując specyficzny kontakt chorego z lekarzem podkreśla
konieczność głęboko humanistycznego stosunku do pacjenta,
rozumienia go i wczuwania się w jego cierpienie dla prawidłowo przeprowadzonego
procesu diagnostyczno-terapeutycznego. Proces ten jest zresztą w książce
pokazany po prostu jako spotkanie z człowiekiem.

Książka przekazuje treści, które zachowały aktualność
dla obu stron tego swoistego dialogu. Pozostaje więc nadal pasjonującą
lekturą dla lekarza i dla pacjenta oraz dla tych, którzy – nie będąc
pacjentami – interesują się psychiką człowieka i jego
stosunkiem do innych ludzi.