Autor książki: Ottessa Moshfegh

Jej debiutem był historyczny krótki utwór „McGlue” (2014), za który otrzymał nagrodę Fence Modern Prize. Przełom przyniosła powieść „Eileen” (2015) – zimny, noir-owski portret młodej kobiety żyjącej w cieniu przemocy ojca; książka zdobyła PEN/Hemingway Award, znalazła się na krótkiej liście Bookera i trafiła na ekran w 2023 roku w adaptacji z Benedictem Cumberbatchem. Kolejne bestsellery: „My Year of Rest and Relaxation” (2018) o dekadenckiej młodej kobiecie pogrążającej się w lekomanii, „Death in Her Hands” (2020) – introspektywna powieść-zagadka oraz „Lapvona” (2022) – brutalne fantasy osadzone w średniowiecznym feudalnym miasteczku.

Wczesne lata i edukacja

Wychowała się w Newton (MA), w rodzinie muzyków: matka pochodziła z Chorwacji, ojciec z Iranu. Po ukończeniu Commonwealth School przeniosła się do Nowego Jorku na Barnard College, gdzie studiowała literaturę angielską. Po kilku latach życia w Chinach wróciła do USA i zdobyła dyplom MFA na Brown University.

Najważniejsze książki

• McGlue (2014) – dramat historyczny o marynarzu oskarżonym o zabicie przyjaciela w stanie niepamięci;
• Eileen (2015) – powieść o młodej kobiecie pracującej w zakładzie poprawczym, żyjącej z okrutnym ojcem; laureatka PEN/Hemingway Award, Booker shortlist;
• Homesick for Another World (2017) – zbiór mrocznych, zaskakujących opowiadań;
• My Year of Rest and Relaxation (2018) – czarny humor, opowieść o kobiecie usiłującej „uśpić się” na rok;
• Death in Her Hands (2020) – narracja jednego dnia, obsesja na punkcie niewyjaśnionego zniknięcia kobiety;
• Lapvona (2022) – brutalne fantasy w średniowiecznym, plemiennym feudalnym świecie.

Styl i motywy

• antybohaterowie pełni wad, skrajne izolacje i neurotyzmy,
• surowy realizm, bez złagodzeń sentymentalnych,
• czarny humor kontrastujący z dramatem psychologicznym,
• tematyka traum dzieciństwa, uzależnień i społecznej wyobcowania,
• eksperymenty formalne: jednorodzinne dni narracji, niekonwencjonalne struktury.

Nagrody i wyróżnienia

• Fence Modern Prize za McGlue (2014),
• PEN/Hemingway Award za Eileen (2016),
• Man Booker Prize shortlist za Eileen (2016),
• Plimpton Prize (The Paris Review) za opowiadanie „Bettering Myself” (2015),
• Wallace Stegner Fellowship (Stanford, 2013–15).

Adaptacje i życie osobiste

Serial „Patrick Melrose” to inny autor – Moshfegh doczekała się ekranizacji Eileen (2023) i współautorstwa scenariusza filmu „Causeway” (2022). Mieszka w Pasadenie z mężem, pisarzem Lukiem Goebelem.

Wpływ

Ottessa Moshfegh zrewolucjonizowała prozę współczesną, pokazując bohaterki na marginesie – boleśnie nieidealne, brutalnie uczciwe, zmuszające czytelnika do empatii wbrew jego woli. Jej twórczość stała się wzorem literackiej odwagi i psychologicznej surowości.