Morfina

Konstanty Willemann, warszawiak, lecz syn niemieckiego arystokraty i spolszczonej
Ślązaczki, niewiele robi sobie z patriotycznych haseł i tradycji
uświęconej krwią bohaterskich żołnierzy. Jest cynikiem,
łajdakiem i bon-vivantem. Niewiernym mężem i złym ojcem.

Konstanty niechętnie bierze udział w kampanii wrześniowej, a po jej
klęsce również wbrew sobie zostaje członkiem tajnej organizacji.
Nie chce być Polakiem, nie chce być Niemcem. Pragnie jedynie zdobyć
kolejną buteleczkę morfiny i żyć swoim dawnym życiem bywalca
i kobieciarza.

Przed historią jednak uciec się nie da.

Szczepan Twardoch w Morfinie osiągnął rzecz rzadką w polskiej
prozie - wykreował antybohatera, którego nie sposób nie lubić. Młody
pisarz tak jak najwięksi – Witkacy, Gombrowicz, Littell – potrafi
ukazać słabego, rozdartego człowieka wplątanego w wielką
historię.

Szalona, transowa i odważna powieść.