...mój diabeł stróż. Listy Andrzeja Czajkowskiego i Haliny Janowskiej

On - najmłodszy laureat V Międzynarodowego Konkursu Chopinowskiego w roku
1955, a w roku 1956 zdobywca III nagrody w Konkursie im. Królowej Elżbiety
Belgijskiej - jednym z najtrudniejszych konkursów pianistycznych na świecie.
Artur Rubinstein mówi wówczas o Czajkowskim: „Jest jednym z najwybitniejszych
pianistów swojej generacji, a nawet kimś więcej - to cudowny muzyk'.

W Brukseli Andrzej otrzymuje stypendium Rządu Belgijskiego. Nie wraca
już do Polski, ale zawsze podkreśla, że jest polskim pianistą
i kompozytorem. Koncertuje na wielu estradach świata i to z najsłynniejszymi
orkiestrami i najwybitniejszymi dyrygentami. Równolegle do kariery pianistycznej
Czajkowski oddaje się swojej największej pasji - kompozycji.
Anita
Halina Janowska, wówczas Halina Wahlmann, była koleżanką Andrzeja
w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie. Poznali się i
zaprzyjaźnili na początku lat 50. Po Konkursie Chopinowskim zamieszkali
razem. Mimo homoseksualnych skłonności Andrzeja, planowali małżeństwo.
Ona marzyła o dziecku z nim, a on po wyjeździe z Polski pisał: „Kupimy
w Paryżu mieszkanie. Chcę mieć dużo dzieci, żeby mieć
dla kogo grać i dla kogo żyć'. Halina nie ma odwagi na emigrację.
Nie wierzy w powodzenie tego związku. Decyduje się na małżeństwo
z innym mężczyzną w Polsce. Przychodzi na świat Basia, ukochana
córka. Sprawa Andrzeja, niespełnionej miłości, wydaje się być
zamknięta, ale korespondencja między nimi trwa nadal.