Kamyki w brzuchu

Mam osiem lat. Byłbym
jedynakiem, gdyby moi rodzice nie postanowili zbawiać świata i adoptować
innych dzieci. Kolejni chłopcy w moim domu są jak najeźdźcy,
którzy pochłaniają czas i uwagę mojej matki. Powinienem być
dla niej najważniejszy, a traktuje mnie tak, jakbym to ja był przybranym
dzieckiem. Nienawidzę jej za to. Kocham i nienawidzę. Czy to, co robię,
jest złe? Mam tylko osiem lat…
Tragiczne wydarzenia, które już
wkrótce rozegrają się w tej rodzinie, sprawią, że pogmatwane
relacje między matką i synem staną się jeszcze bardziej napięte.
Chłopaki nie płaczą… ale czy to znaczy, że nie odczuwają
smutku, frustracji, złości, zazdrości, rozczarowania? Czy to znaczy,
że nie mają prawa do odrobiny miłości?
Emocje, które towarzyszyły
bohaterowi, gdy był dzieckiem, nie straciły na intensywności mimo
upływu czasu. Teraz ma dwadzieścia osiem lat i powraca do rodzinnego domu,
by zaopiekować się schorowaną matką - i wszystkie te uczucia
wybuchają z nową siłą. Co odcisnęło takie piętno
na wrażliwym dziecku, że po wielu latach, podczas emocjonalnej podróży
do miejsca budzącego przykre wspomnienia, wciąż nie potrafi uporać
się z przeszłością?
Oto powieść na miarę
najlepszych dzieł Doris Lessing. Ta historia rozpisana na dwa głosy -
małego, zagubionego chłopca i dorosłego mężczyzny, patrzącego
na rzeczywistość przez pryzmat swojego dzieciństwa - to intensywne,
poruszające i niepokojące doświadczenie, o którym długo nie
będziecie potrafili zapomnieć