Japoński wachlarz. Powroty

Joanna Bator spędziła dwa lata w Japonii, pracując na jednej z
tokijskich uczelni. Dla kulturoznawczyni i filozofki pobyt w tym kraju stał
się źródłem nieustannych zadziwień i przemyśleń.
Codzienne życie, nawet kiedy jego fragmenty wyglądały całkiem
znajomo, zaskakiwało szczegółami i zasadami. Prowokowało do notowania.
Wrażenia i refleksje nawarstwiały się w narrację dokumentującą
osobiste spotkanie z inną kulturą. Zachwyty i pytania kierowały
ku odpowiednim książkom, a te pomagały w lepszym rozumieniu tego
innego świata i zarazem inspirująco jego odbiór komplikowały. Prowadziło
to ku nowym zachwytom, kolejnym spacerom i wyprawom, ku kolejnym książkom.
Tak powstała „jej Japonia', wachlarz widoków z Krainy Kwitnącej
Wiśni.

Dziesięć lat temu trafiłam do kraju, o którym nigdy nie marzyłam
i o którym nie wiedziałam wiele. Tamta podróż wydawała się
być jednorazową przygodą, piękną, ale nieznaczącą,
którą los ofiarował mi na życiowym rozdrożu w jednym z niewiarygodnych
zbiegów szczęśliwych okoliczności. Wiem, że z różnych
powodów podobna wyprawa już mi się nie przydarzy, dlatego wspominam
ją z czułością i nostalgią. Jej zapisem jest Japoński
wachlarz, którego nową wersję oddaję Czytelnikom do rąk. Japoński
wachlarz. Powroty, przewodnik osobisty i subiektywny, pozostaje tym, czym był
od początku: kolekcją obrazków z podróży kreślonych wzorem
zuihitsu, czyli „tak, jak pędzel prowadzi'.

Joanna Bator (ze wstępu)

Joanna Bator uzupełniła książkę o nowe doświadczenia,
w tym także o trzęsienie ziemi, jakie przeżyła w Tokio 11
marca tego roku, najpotężniejsze od czasu, gdy zaczęto je dokumentować.

Autorka nie cofała się przed żadnym doświadczeniem: ugotowała
się na raka w ukropie japońskiej sauny, skosztowała trującej
ryby fugu, nawet pracowała jako hostessa. Japońskich biznesmenów rozbawiła
do łez, wprowadzając polski egzotyczny zwyczaj całowania pań
po rękach. Otwartość, ciekawość, a też wytrwałość
autorki są tym bardziej godne podziwu, że przyjeżdżając
do Japonii, nie znała języka. Uczyła się go dopiero w trakcie
pobytu. Jednak nawet bez japońskiego Bator potrafiła nawiązać
japońskie przyjaźnie, . z byłą prostytutką.

Maria Kruczkowska, „Gazeta Wyborcza'