Jadę sobie. Przewodnik dla podróżujących kobiet

'Jadę sobie' nie jest przewodnikiem pokazującym turystyczne atrakcje.
To opis tego, co widać z okna zdezelowanego autobusu albo hoteliku na ruchliwym
bazarze, o czym rozmawiają klienci lokalnych restauracji, czym się emocjonują
miejscowe nastolatki. Opis niespieszny, bo autorka nie postawiła sobie za
punkt honoru obejrzenie wszystkich zabytków, pojechanie na wszystkie wycieczki
i pójście na wszystkie trekkingi; wybierała to, co ją interesuje
najbardziej, jeśli gdzieś jej się podobało zostawała
dłużej.

Część I
Jest utrzymana w konwencji blogu. Marzena
Filipczak opowiada o ludziach spotkanych po drodze, drewnianych autobusach, którymi
jeździła, przydrożnych knajpach, w których jadała, małpach,
które ją pogryzły i szpitalach, które ją potem leczyły.
O tym, jak nie mogła porozumieć się z miejscowymi (trudności
zarówno komunikacyjne, jak i mentalne) i jak ci miejscowi jej pomagali.
Część II
Jest bardziej praktyczna i traktuje o bezpieczeństwie
samotnej (i nie tylko) kobiety w podróży. To odpowiedzi na najczęstsze
pytania, które autorka zadawała sama sobie przed wyjazdem, i które inni zadawali
jej po powrocie.
Od tego: gdzie i jak znaleźć porządny hotel,
jak przeżyć kradzież pieniędzy, jak to jest podróżować
nocą w wagonie pełnym facetów z plecakiem przypiętym łańcuchem
do siedzenia, po odpowiedzi na pytania czy można kupić miejscowe kosmetyki
(można, ale trzeba uważać na kremy wybielające) albo pójść
do fryzjera (nie można, bo często po prostu go nie ma).