Dziecko piasku

Kiedy przed jedną z bram Marrakeszu siada bajarz i rozkłada przed słuchaczami
zeszyt owinięty w czarny jedwab, wiemy już, że porwie nas nurt niekończącej
się opowieści. O Hadżdży Ahmedzie, który postanowił rzucić
wyzwanie losowi i wychować ósmą córkę jak syna. O Ahmedzie, który
chciał doprowadzić swoje przeznaczenie do samego końca. O kobiecie
z brodą tańczącej w cyrku w pewnym marokańskim mieście.
O ślepym pisarzu z Buenos Aires, oczarowanym przez tajemniczą kobietę
o niskim głosie. W gąszczu historii mnożą się narratorzy
i wątki, podobnie jak maski przybierane przez bohaterów. Kto jest tu kim i
czyją opowieść uznać za prawdziwą?

Dziecko piasku to wielogłosowy poemat o potrzebie wolności
i transgresji, o przekraczaniu granic siebie i swojego ciała, o tłumionej
i rodzącej się seksualności. Marokański pisarz łączy
arabską tradycję z nowoczesną powieścią, tworząc oryginalny
melanż tego, co orientalne z tym, co uniwersalne. Dziecko piasku to także
hołd złożony Borgesowi, którego duch unosi się nad powieścią.