Droga 66. Oprawa twarda

Drogę 66 nazywano kiedyś „główną ulicą Stanów Zjednoczonych'.
Była tematem piosenki Get Your Kicks on Route Sixty Six, którą śpiewali
m.in. Nat King Cole, Rolling Stones i Depeche Mode. John Steinbeck nazwał ją
Drogą Matką. Ta oddana do użytku w 1926 roku transkontynentalna szosa
przechodzi przez osiem stanów i trzy strefy czasowe. W latach trzydziestych XX wieku
tysiące farmerów podążały nią do Kalifornii; wielki kryzys
i burze pyłowe zmusiły ich do szukania nowej pracy i nowego domu, po II
wojnie światowej wielu żołnierzy wracało nią do domu, a
w latach pięćdziesiątych, gdy połączyła tak zwany
Rdzawy Krąg ze Słonecznym Kręgiem, Drogą 66 wędrowała
kolejna fala migracji. Wszędzie powstawały restauracje, hotele i stacje
benzynowe. W Springfield Ed Waldmire wymyślił słynną parówkę
na patyku (Cozy Dog), a Alberta Logan otworzyła pierwszy na Drodze 66 hotel
dla kolorowych - bo nie mogła pozwolić, żeby sławny muzyk Nat
King Cole tułał się jak bezdomny. Opuszczona przez podróżnych
po 1985 roku, gdy została zastąpiona autostradą i oficjalnie skreślona
z listy dróg krajowych, Droga 66 przeżywa dziś odrodzenie. Uznana za zabytek
jest jedną z większych atrakcji turystycznych w Stanach Zjednoczonych.
Podróżując tą legendarną trasą, Dorota Warakomska patrzy
na Amerykę oczami znawcy i przybysza. Zadaje pytania: Czy nadal działa
american dream? Czy Ameryka rzeczywiście jest synonimem demokracji i wolności?
Jacy są dzisiejsi Amerykanie? Jak żyją kobiety Ameryki: te młode
i te stare, mieszkające w przyczepach na pustyni i w luksusowych willach Beverly
Hills? Droga 66 to spojrzenie na świat i Amerykę oczami ludzi zwykłych
i niezwykłych, to próba wyjaśnienia fenomenu wolności w zestawieniu
z konserwatyzmem Amerykanów. Podążając tym szlakiem, przejechałam
ponad dwadzieścia tysięcy kilometrów. Na „66' spędziłam
w sumie prawie pół roku. Często jeździłam zygzakiem, kierowałam
się tam, gdzie mnie coś zaciekawiło. Po raz pierwszy włóczyłam
się bez napiętych terminów. Byłam wolna jak ptak. Nie musiałam
się spieszyć, mogłam swobodnie zmieniać plany, zatrzymywać
się. Odkrywać miejsca niezwykłe, poznawać fascynujące osoby,
rozmawiać bez końca. Szukać inspiracji, czerpać mądrość
od ludzi dojrzałych, brać siłę od młodych. Przekonałam
się, że Droga 66 jak magnes przyciąga niebanalne i nietuzinkowe osobowości.
I wyzwala w tych ludziach niesamowite pomysły, a także energię do
ich zrealizowania. Wiele się nauczyłam podczas tej podróży. Przede
wszystkim, by nie bać się robić tego, co się chce, czego się
pragnie. I przekonałam się, że każde, nawet najbardziej zapyziałe
miejsce, może okazać się najwspanialszym zwierciadłem świata.