Damy Rzymu.

Françoise Chandernagor opiera się na starannie zebranej dokumentacji i tworzy
bogate freski, snując opowieść o losach bohaterów wzbogaconą
o refleksje historyczne. Selene wraz z dwoma braćmi wyrusza do Rzymu, by uświetnić
triumf Oktawiusza. Dzieci powierzane są opiece rozmaitych rzymskich dowódców
i gubernatorów, czekają, by dotrzeć do celu tuż przed prowadzącym
wojska wodzem. Mały Ptolemeusz, zawsze chorowity, coraz gorzej znosi trudy
podróży i tęsknotę za nianiami i domem, którego już nie ma.
Matkująca mu siostra z bólem patrzy, jak gaśnie Kiedy Ptolemeusz umiera,
a Aleksander zostaje otruty, wina za zbrodnię spada na egipską piastunkę.
Selene zostaje zupełnie sama w ponurym, pełnym intryg Rzymie, gdzie mimo
dobroci przybranej matki i serdeczności rodzeństwa jest tylko obcą
„metyską”. W skrytości chroni w sobie pamięć najbliższych
i kult zakazanych bogów. Choć jest wychowywana na Rzymiankę, myśli
jednak tylko o zemście. Wyrasta w kręgu intryg, skrytobójstw, zawiści.
Jej siostry kolejno wychodzą za mąż. Gwarny dom pustoszeje, a zbolała
po śmierci syna (zamordowanego z polecenia ciotki) Oktawia coraz bardziej przywiązuje
się do dziewczyny i zaczyna dostrzegać jej wielką inteligencję.
Lepiej też rozumie cierpienie, jakie od lat jest udziałem księżniczki.
Świadoma, że już nie długo będzie mogła ją chronić,
znajduje sposób na zapewnienie Kleopatrze godnego życia z dala od Rzymu, w
Mauretanii.