Człowiek Miron

”Jak to było? Plac Dąbrowskiego
7, mieszkanie 13. Wbiegałem na trzecie piętro. Kartka z wiadomością,
że otwarte, już czekała na klamce. Taki miał zwyczaj - wiele
osób przechowuje do dziś te kartki. (...) Zapach dymu papierosowego miał
stężenie kadzidła. Ściany były poczerniałe od świec.
Leżał na kozetce, we wnęce, która kiedyś była sceną
jego teatru. Był tak wtopiony w to wnętrze, że złodziej, który
kiedyś tam się dostał, nie zauważył jego obecności.
Nad kozetką wisiała cerkiewna kadzielnica z wprawioną niebieską
żaróweczką, dająca nocne, kolejowe światło. Do czytania
zapalał stojącą na szafce lampkę, którą nazywaliśmy
„przesłuchaniówa”, bo siedzących przy nim na skraju kozetki
raziła w oczy. Jedną ręką mógł sięgnąć do
adaptera pod ścianą, drugą do butelki po mleku, napełnionej
wodą, w której gasił niedopałki. Bruliony i długopisy leżały
przy łóżku. I szła muzyka, Palestrina, Mozart, Bach.”

Tak zaczyna się książka Tadeusza Sobolewskiego o jednym z największych
pisarzy - Mironie Białoszewskim. To rodzaj bardzo osobistego wspomnienia nie
tylko o samym poecie, ale i o całym środowisku, które się wokół
niego kształtowało. Miron autor, Miron człowiek, Miron przyjaciel,
Miron kochanek, Miron artysta, Miron sąsiad - Sobolewski pisze o kilku wcieleniach
Białoszewskiego, tworząc wielowymiarowy barwny portret mistrza.

Kiedy umiera zakonnik, mówi się, że „odszedł do Boga”.
Miron „odszedł do literatury”, która jest żywa, jak niestarzejący
się portret Doriana Graya. Poświęcił się literaturze w
takim stopniu, że badanie jego „życia” niezależnie od
„twórczości” wydaje się bezprzedmiotowe. Trzeba zajmować
się tym Mironem, który jest, a nie tym, którego nie ma.