Co (prze)widziała Antonina

Zaskoczony, odwrócił głowę w stronę, z której dobiegła
propozycja. A może raczej rozkaz – tak odebrał te słowa, wypowiedziane
z jakąś trudną do określenia mocą. Mówiła je czternastoletnia
dziewczyna, która teraz patrzyła policjantowi prosto w oczy, a w jej wzroku
było coś hipnotyzującego, coś, co nakazywało posłuszeństwo.

– Oczywiście – zgodził się nieswoim głosem.
–
Bardzo się cieszę – odpowiedziała dziewczynka.
Jej twarz
ozdobił delikatny uśmiech. Otworzyła drzwi i poszła pierwsza.
Piotr uznał, że jest w niej coś nienaturalnego. Szedł posłusznie
o krok za nią, nie mogąc oderwać od niej wzroku.
(fragment)
Antonina
nie mogła zapobiec temu, co się musiało zdarzyć. Była bezradnym
świadkiem wielu okropności. Ale podjęła próbę naprawienia
zła, w sobie tylko właściwy sposób…